කෝඩුකාර ඇස් 3 කොටස
"සොරි බං... උඹ ආවට මට අද උඹ එක්ක එක වචනයක්වත් කතා කරන්න බැරි වුණානෙ."
"ඒකට කමක් නෑ. මම ඉතින් සතියක්ම ඉන්නවනෙ බං."
"සතියක් නෙමේ, උඹ මාසයක් හරි ඉඳලා ඔය ලෙඩ හොඳ කරගෙන පලයන්. මෙහෙ ඕනෑ තරම් ඉඩ තියෙනවා. උඹ හිටියා කියලා මට කිසිම අවුලක් නෑ."
ගමන් මහන්සිය යන්නත් එක්ක හවස වරුවම පොඩ්ඩක් නිදාගත්තට පස්සෙ අභිලාෂ්ට ආයෙමත් අප්පුවව හම්බවුණේ කළුවර වැටුණටත් පසුවය.
"උඹට හැන්දෑවෙ හොඳට නින්ද ගියාද..?"
"ඔව් බං... කාලෙකින් ඒ වගේ නින්දක් දැම්මෙ."
"ඔව්, කට්ටිය ගියාට පස්සෙ මම උඹේ කාමරේට එද්දි උඹ හොඳටම නිදි. මම ඉතින් ඇහැරෙව්වෙ නෑ. මට පතලට යන්නත් උවමනාවක් තිබ්බා. ඒ නිසා ගිහින් ඒ වැඩ ටිකත් කරගෙනමයි මම මේ ආවෙ. උඹ වොෂ් එකක් දාලද ඉන්නෙ?"
"ඔව් බං."
"රයිට්. එහෙනම් මම වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නම්. හම්බවුණෙත් කාලෙකින්නෙ. අද පොඩ්ඩක් සෙට් වෙමු. සුපිරි භාණ්ඩයක් තියෙනවා. තනියම බීලා මට ඇති වෙලා තිබ්බෙ. උඹට සීතලත් ඇතිනෙ."
"හ්ම්... හ්ම්..."
"සෝමපාල... කෝ පුංචි හාමු?"
"කාමරේ හිටියා හාමු මහත්තයො."
අප්පුවගෙ පිටුපසින් හිටගෙන සිටි සෝමපාල අංකල් අප්පුවට උත්තර දුන්නේ හරිම යටහත් පහත් විදිහටය.
"පොඩ්ඩක් එන්න කියනවා. මට ටිකක් කතා කරන්න ඕනා."
"හොඳමයි."
අංකල් ගේ ඇතුළට ගියේ අඩියට දෙකටය.
"ඒක නෙමෙයි, උඹ තාම අපේ නංගි එක්ක කතා කළේ නෑ නේද..?"
"නැ.. නෑ බං. ඇයි..?"
"නෑ... උඹට නංගිව යාළු කරගත්තොත් මේ ඉන්න කාලෙ පාලුවක් නැතුව ඉන්න පුළුවන්. එයා මං වගේ නෙමේ. මං ඉතින් බිස්නස් එක්කමයි. ගෙදර ඉන්නෙ හුඟක් වෙලාවට රෑට. නංගි එහෙම නෑ. උඹ කැමතිනම් මුළු රත්නපුරේම පෙන්වයි. උඹේ ඔය ඔක්කොම ලෙඩ හොඳ වෙයි අපේ නගා එක්ක සතියක් හිටියොත්."
ගේ ඇතුළට ගිය සෝමපාල අංකල් සනුලිවත් එක්කගෙනම ඔවුන් සිටි තැනට ආවේය. කෙල්ල ඉන්නේ හුඟක් බය වෙලා කියලා කළුවරේ වුණත් සනුලිගෙ මූණට වැටිලා තියෙන ලයිට් එළියෙන් අභිලාෂ්ට පෙනුණි. කෙල්ල හිතාගෙන ඇත්තේ තමා අප්පුවට ඔක්කොම පවසා ඇති බවය. සනුලි වගේම සෝමපාල සිටියේත් හුඟක් බයෙන් බව පෙනුණි. අභිලාෂ්ට හිනාවක් යන්න ආවත්, කෙල්ලව තව ටිකක් බය කරන්න හිතුණු නිසා ඔහු හිනාව තද කරගෙන මුහුණට බැරෑරුම් පෙනුමක් ගත්තේය.
"අ.. අයියෙ.. ඇයි මට එන්න කිව්වෙ?"
"මොකද බය වෙලා වගේ?"
"නැ.. නැහැ අයියෙ."
"මොකද හවස සෙල්ලම් කරන්න නොගියෙ? මම පතලට යද්දි ග්රවුන්ඩ් එකේ බල බල ගියෙ. මට පුදුම හිතුනා කොල්ලො කුරුට්ටෝ අතරෙ තමුසෙ නැති වුණාම."
"මට අද කම්මැලි හිතුනා අයියෙ."
"එතකොට කොහොමද බැට්, බෝල එහෙම කොල්ලන්ගෙ අතට ගියෙ?"
"ම.. ම.. සෝමපාල අතේ උදේ ඇරියා අයියෙ."
"ආ…. එතකොට සෝමපාල උදේ අතුරුදහන් වෙලා හිටියෙ ඒකයි නේද? මට හිතුණා තමුසෙගෙ මගෝඩි වැඩකට ගිහින් වෙන්න ඇති කියලා."
සනුලි බයෙන් බයෙන් වචන ගැටගැහුවේ අභිලාෂ් දෙස හොරෙන් බලන ගමනය. රුවන් එක්ක අභිලාෂ් මොනවා කියා ඇත්දැයි සිතා සනුලිගෙ හිත ගොඩක් බය විය.
"සනුලි, අඳුනනවද මෙයාව?"
"ඔව් අයියෙ. මේ අයියගෙ කොළඹ යාළුවා අභීලාෂ් අයියනෙ."
"හ්ම්ම්.. ඔව්. අභියෝ, උඹට මතකද මේ බටු ඇටේ?"
"යන්තම් මතකයක් තියෙනවා. ඉස්සර අංකල් එක්ක උඹව බලන්න එනවා වගේ. ඒත් එතකොට පොඩියි."
"ඒ කාලෙ පොඩියි නේන්නම් බං. දැන් මෙයාට අවුරුදු 23ක්. ඒ වුණාට කරන්නෙ ඒ වයසට ගැලපෙන වැඩ නෙමේ. අවුරුදු 15ක විතර පොඩි උන් කරන වැඩ."
"අනේ අයියේ.."
"අනේ කියන්නෙ? මම ඇත්ත නෙමේද කියන්නෙ? කෙල්ලෙක් වුණාම තැන්පත් වෙන්න ඕනෙ කාලෙ මේකි කරන්නෙ සෙල්ලම් කරන එක. ඇත්තම කිව්වොත් අභියෝ, තාම මේකිගෙ පූර්ව ළමාවිය සංවර්ධනය වෙලා නෑ. උඹට බැරිද ළමා ඩොක්ටර් කෙනෙක් විදියට මේකිට බේත් ටිකක් දෙන්න මොළේ පෑදෙන්න?"
අප්පුවා මොනවා කිව්වත් අභීලාෂ් කළේ හිනාවෙන එක විතරය. බයටයි ලැජ්ජාවටයි රතු වෙලා තියෙන සනුලිගෙ මූණ දැක්කම අභිලාෂ්ට පව් කියා සිතුණි.
"අයියා මොනවා කියනවද මන්දා."
"හරි හරි.. ඒක පස්සෙ බලමුකෝ. මං තමුසෙට කතා කළේ වෙන වැඩක් බාර දෙන්න."
"ඒ මොකක්ද…?"
"අභිලාෂ් අයියා ටික දවසක් මෙහෙ ඉන්නවා. තමුසෙට පුළුවන්ද මේ පැත්ත පෙන්වන්න එක්කන් යන්න? මමත් හැමවෙලේම ගෙදර නැති නිසා නැත්නම් අභියට පාලු හිතෙයි."
"අයියෝ…. ඕක මොකක්ද? මම එක්කන් යන්නම්කො හඳට හරි."
"අම්මෝ උඹටත් රස්තියාදු ගහන්න අවස්ථාවක් ලැබෙනවනම් පැනලා හා කියන්නෙ නේද…?"
"නැතුව ඉතින් ඒ වගේ අවස්ථාවක් හම්බවෙන්නෙ කලාතුරකින්නෙ."
"හරි හරි. එහෙනම් ඒ වැඩේ හෙට ඉඳන් කරපන්කො. අභියා, උඹ නංගි එක්ක චැට් එකක් දාගෙන ඉඳපන්. මං වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නම්."
"හරි බං."
"සෝමපාල එනවකො, පොඩි වැඩක් තියෙනවා කරන්න."
රුවන් සෝමපාලවත් එක්කගෙන එතනින් ගියේ අභියට නංගිත් එක්ක ෆිට් වෙන්න ඉඩ දීලාය. අභීලාෂ් එක්ක නංගි කතාබහ කළාට රුවන්ට පොඩි බයක්වත් හිතට ඇති වුණේ නැත. අභී කියන්නේ මොන ජාතියෙ කෙනෙක්ද කියලා රුවන් හොඳටම දනී.
"Thank you අභී අයියේ."
"ඒ මොකටද..?"
"අද වෙච්ච දේවල් මුකුත්ම අයියට නොකිව්වට."
සනුලි ඒ ටික කියාගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන් වචන අහුලාගෙනය. අභීගෙ මූණ දිහා කෙළින් බලාගෙන කතා කරන්න තරම් ශක්තියක් සනුලිට තිබුණේ නැත.
"මට කන්න වෙච්ච කට්ට මතක් වෙනකොට කියන්න තමයි හිතෙන්නෙ අයියට."
"අනේ අයියේ… මං වඳින්නම්, කියන්නනම් එපා. ඔයා ඒ වෙනුවට මට ඕන දඬුවමක් දෙන්න. නැත්නම් අපි මෙහෙම කරමු; ඔයා මෙහෙ ඉන්න දවස් ටිකේම මම ඔයාව ඇවිදින්න එක්කන් යන්න පොරොන්දු වෙන්නම්. අයියටනම් කියන්න එපා."
අභී බලාගෙන හිටියේ එක දිගට කියවගෙන යන සනුලිගෙ කට දෙසය. ඒ හැසිරීම් වල තිබුණේ අහිංසක හුරතල් ගතියකි.
"එහෙම හොඳයිද කියන්නකො අයියේ..?"
අභිලාෂ් හිතුවෙවත් නැති විදිහට සනුලි ඔහුගේ ඇඳ උඩින් වාඩි වුණාම අභිලාෂ්ව ගැස්සී ගියේ අමුතුම හැඟීමක් හිතට දැනෙනවිටය. ඒ දැනුණු අපහසුතාවය මගහැර ගන්න අභිලාෂ් ඇඳෙන් නැගිටලා මේසෙ ළඟට ගියේය.
"අපෝ අයියා හොඳ නෑ. අර බූරු මනමාලයට අටවපු උගුලටනෙ අභී අයියා අහු වුණේ. නැතුව අයියට කරපු දෙයක් නෙමේනේ. ඉතින් මාත් එක්ක තරහා වෙන්න එපා."
කෙල්ල මොනවා කිව්වත් වචනයක්වත් කතා නොකර අභිලාෂ් බෑග් එකේ තිබූ ෆස්ට් ඒඩ් බොක්ස් එකත් අරගෙන සනුලි වාඩි වී සිටි ඇඳ ළඟ තිබුණු පුටුවෙන් වාඩි වුණේය.
"අයියා මොකක්ද කරන්න යන්නෙ?"
"මන් ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් ගහන්න යන්නෙ."
"එ.. ඒ… මොකටද?"
"රුවන් කිව්වෙ මොළේ පෑදෙන්න බේත් දෙන්න කියලා."
"අනේ අයියේ.."
"කෝ ඔය අත දික් කරන්න."
"ඒ මොකටද..?"
"දික් කරන්න. මමනෙ මෙතන දොස්තර."
සනුලි අත දික් කළේ හුඟක් බයෙනි. උදේ සනුලි වැටුණු වෙලාවෙ අත තුවාල වූ එක ඒ වෙලාව වන විට ඉදිමී ඇති බව අභිලාෂ් දැක්කේ සනුලි කාමරේට ආ වෙලාවෙමයි. අභිලාෂ් තුවාලෙට බේත් දාන්න ගත්තේ එක වචනයක්වත් කතා නොකරය.
"අයියට තුවාලෙ මතක තිබ්බද..?"
"හ්ම්.."
"අයියට බැරිද හැමදාම අපේ ගෙදර ඉන්න?"
"ඒ මොකටද..?"
"මම දවස් දෙක තුනකට සැරයක්වත් ඔය වගේ තුවාලයක් කර ගන්නවා. අයියා හිටියනම් හැමදාම බේත් දම්ම ගන්න තිබ්බා."
"ඇයි ඔයා හිතුවද මම ඩොක්ටර් කෙනෙක් වුණේ ඔයාට බේත් දාන්න කියලා?"
අභිලාෂ් තුවාලෙට ප්ලාස්ටර් එක ගහන ගමන් සනුලිගෙන් ඇසුවේ රවමිනි.
"අම්මෝ අපේ අයියා ඉපදුණ අවුරුද්දෙ ඉපදුණ ඔක්කොම හරි නපුරුයි. රවන්න තමයි දන්නෙ."
"ඇයි ඒ..?"
"අපේ අයියත් ඔහොම රවනවා."
"අප්පුවා රවන්නත් දන්නවද..?"
"අප්පුවා නෙමේ එයා හෙප්පුවා."
අභීට හිනා ගියේ කෙල්ලගෙ කතාවටය. මේසෙට හේත්තු වෙලා අභී කෙල්ලගෙ මූණ දිහා බලාගෙන හිටියේ ඇත්තටම ඇස් අහකට ගන්න බැරුවය.
"හරි අයියා, දැන් මට සමාව දුන්නද කියන්නකෝ.."
"ඇත්තටම ඔය කට රිදෙන්නෙ නැද්ද නංගි?"
"අපේ අයියත් ඕකම අහනවා. කට රිදුණත් කමක් නෑ ඔයා මට සමාව දීලානම්."
"හරි හරි මං ඒක අමතක කරන්නම්."
"අම්මේ මගෙ හොඳ අයියා. මං ඔයාව හෙට උදේට හඳට හරි එක්කන් යනවා."
"අම්මෝ එච්චර එපා. මේ වටපිටාව බලාගත්තොත් ඇති."
********
ඒ කෙසේ වෙතත් ඊයේ රාත්රියේ අප්පුවා සමග පැවැත්වූ මත්පැන් සාදයේ ප්රතිඵල මේ වන විට ලැබෙමින් තිබුණි. "අභියෝ, අද නම් උඹට කොළඹ කියන නමවත් මතක් වෙන්න දෙන්නෙ නෑ මම" යැයි කියමින් රුවන් පෙරැත්ත කළ නිසාම, කාලෙකින් අභිලාෂ්ට ද ඒ "සත්කාරයට" හවුල් වීමට සිදු විය. රත්නපුරයේ දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයත්, ඈත මීදුම අතරින් ඇසෙන රැහැයියන්ගේ ඒකාකාරී නාදයත් මැද ඔවුන් දෙදෙනා පැය ගණනාවක් පරණ මතකයන් අවදි කළහ. අභිලාෂ්ට තමා වගකීම් සහගත වෛද්යවරයෙකු බව පවා ඒ මොහොතේ අමතක වී තිබුණි.
නමුත් උදෑසන අවදි වන විට අභිලාෂ්ට දැනුණේ දරාගත නොහැකි දැඩි අපහසුවකි. තද හිස රුදාවත් සමඟ මුළු ගතටම දැනුණු අධික විඩාව නිසා ඔහුට මහත් අපහසුවක් දැනුණි. ඊයේ රාත්රියේ රුවන්ගේ බලකිරීම මත බෙදාගත් ඒ සැර මධ්යසාර ප්රමාණය, කාලයකින් මෙවැනි දේකට හුරු නොවූ අභිලාෂ්ගේ ශරීරයට දරාගත නොහැකි වී තිබුණි. මෙහේ පවතින දැඩි සීතල මධ්යයේ වුවත් නෑමට තීරණය කළේ ඒ නිසාවෙනි.
අභිලාෂ් උදෑසනම නාගෙන පහළට පැමිණියේය. පහළ මාලයේ කෑම මේසය ඉතා පිළිවෙළට සකසා තිබුණි. මේසය මත තිබූ දුම් දමන කිරිබත් පිඟාන, රතු පාටට දිලිසෙන සැර ලුණු මිරිස සහ උණුසුම් කිරි වීදුරුව අභිලාෂ්ගේ කුසගින්න තවත් තීව්ර කළේය. ඔහු කෑමට සූදානම් වනවාත් සමඟම පඩිපෙළ දෙසින් ඇසුණේ පියවර හඬකි. සනුලි ඉතා වේගයෙන් පඩිපෙළ බැස එනු අභිලාෂ් දුටුවේය. ඇය ඇඳ සිටි කොට කලිසම සහ ටී-ෂර්ට් එකත්, හිසට දමා සිටි කැප් එකත් නිසා ඇයට එක් කළේ ක්රීඩාශීලී පෙනුමකි. සපත්තු දෙක දමාගෙන ඇය සූදානම් වී සිටියේ කොහේ හෝ යන්නට මෙනි.
"ගුඩ් මෝර්නින් දොස්තර මහත්තයා!" කියමින් ඇය අභිලාෂ් අසලින්ම වාඩි වූයේ ඉතාමත් හිතවත් ලෙසිනි. ඇගේ ඒ හුරතල් ස්වරූපයත්, කැප් එක යටින් එබී බලන අකීකරු කෙස් රොදවල් කිහිපයත් දකින විට අභිලාෂ්ට දැනුණේ ඇය අවුරුදු 23ක තරුණියක නොව, තාමත් සෙල්ලම් බඩු සමඟ හැසිරෙන පුංචි දරුවෙකු කියාය. ඇගේ ඒ අවිහිංසක, දඟකාර දෑස් දෙස බලා සිටින විට අභිලාෂ්ගේ හදවතේ කොනක තිබූ බර ගතිය පහව ගොස් සිත පුදුමාකාර ලෙස සැහැල්ලු වී ගියේය.
අභිලාෂ් ගෑරුප්පුවෙන් කිරිබත් කෑල්ලක් කන දෙස සනුලි බලා සිටියේ අමුතු හිනාවකිනි. "අනේ දොස්තර මහත්තයා, මෙහෙන් යන්න කලින් ඔයාට අතින් කන්න පුරුදු කරලා යැව්වේ නැත්නම් මම සනුලි නෙමෙයි," ඇය කීවේ දඟකාර ලෙස තොල් උල් කරමිනි. සනුලිගේ ඒ අහිංසක තර්ජනයට අභිලාෂ්ට සිනහවක් නැඟුණි.
සෝමපාල අංකල් මේසයට මඳක් ඈතට වී මේ දෙදෙනා දෙස ඉතා ආදරයෙන් බලා සිටියේය. ඒ වෙලාවෙම පතලට ගොස් සිටි රුවන් නැවත නිවසට පැමිණ කෙළින්ම කෑම මේසයට වාඩි වූයේ අභිලාෂ් ඊයේ බෙහෙත් දැමූ සනුලිගේ තුවාලය දෙස හොඳින් බලමිනි.
"අම්මෝ... අපේ නගා අද උදෙන්ම නැගිටලා තියෙන්නේ මොකක් හරි මගෝඩියකට වෙන්න ඇති," රුවන් සිනාසෙමින් අභිලාෂ් දෙස බැලුවේය. "අභියෝ, උඹට ඉතින් කොළඹදීත් ළමයින්ටනේ බේත් දෙන එකනෙ කලේ. බලාගෙන යනකොට මෙහෙ ආවමත් උඹට ළමයෙක් හම්බවෙලා තියෙනවා වගේ," ඔහු සනුලිව විහිළුවට ලක් කරමින් කියද්දී, සනුලිගේ මුව රතු වී ගියේ අභිලාෂ් දෙස හොරෙන් බලමිනි.
රුවන්ගේ ඒ කතාවට අභිලාෂ්ටත් නොදැනීම සිනහවක් නැඟුණි. ඔහු සනුලි දෙස බැලුවේ ඇගේ මුවෙහි ඇඳී ඇති අහිංසක ලැජ්ජාව දෙස බලමිනි.
"ඔව් බං... මේකි දවසකට කරගන්න තුවාල වලට බේත් දාලම උඹට එපා වෙයි. හැමදාම මොකක් හරි ගොන් වැඩක් කරලා දණහිස හරි අත පය හරි හූරාගෙන එන එකනේ මෙයාගේ පුරුද්ද." රුවන් කිරිබත් පිඟානට ලුණු මිරිස් ටිකක් වැඩියෙන් බෙදාගනිමින් කීවේය.
සනුලි රුවන් දෙස රවමින්, "අනේ මේ අයියේ... ඔයා දන්නවනේ මම කොච්චර පරිස්සමෙන්ද ඉන්නේ කියලා. මේ අභී අයියා දොස්තර කෙනෙක් නිසානේ මගෙ මේ තුවාලෙට බෙහෙත් දැම්මෙ" යැයි පවසමින් අභිලාෂ් දෙසට හැරුණාය.
"දොස්තර මහත්තයා... ඔයාට මට බේත් දාන එක වදයක්ද?" ඇය ඉතාමත් හුරතල් ලෙස, හරියට පුංචි දරුවෙක් තමන්ගේ දෙමව්පියන්ගෙන් අහනවාක් මෙන් අභිලාෂ්ගෙන් ඇසුවාය. ඇගේ ඒ අවිහිංසක බැල්ම හමුවේ අභිලාෂ්ගේ හදවතේ තිබූ සැහැල්ලුව තවත් වැඩි විය.
"නැහැ නංගි... ඒක කොහොමත් මගේ රාජකාරියනේ. ඒත් ඉතින් පරිස්සමෙන් ඉන්නවා නම් තමයි වඩා හොඳ." අභිලාෂ් ඇගේ දඟකාර දෑස් දෙස බලා ඉතා සන්සුන්ව කීවේය.
සෝමපාල අංකල් සනුලිගේ මේ අලුත් මිත්රත්වය දෙස බලා සිටියේ ඉතාම සතුටිනි. පතලට ගොස් විඩාබරව පැමිණි රුවන්ගේ මුවෙහි පවා තිබුණේ සැහැල්ලු සිනහවකි. රත්නපුරයේ මේ සීතල උදෑසන, කිරිබත් සුවඳත්, සනුලිගේ හුරතල් කතාබහත් මැද අභිලාෂ්ට තමන්ගේ මානසික පීඩාවන් සියල්ල අමතක වී යන බවක් දැනුණි.
********
නිවසින් පිටතට පැමිණි විට රත්නපුරයේ උදෑසන පරිසරය තවදුරටත් මනරම් ලෙස දිස්විය. මීදුම් පටල හිරු රැස් හමුවේ සෙමෙන් පහව යමින් තිබූ අතර, තේ වත්ත පුරා විසිරී තිබූ පිනි බිංදු හරියට කුඩා දියමන්ති කැට මෙන් බැබළුණි. තෙතමනය සහිත පස් සුවඳත්, විවිධ වල් මල්වල සුගන්ධයත් මිශ්ර වූ සිසිල් සුළඟ ගත දවටද්දී, කොළඹ සිමෙන්ති වනාන්තරයේ හිරවී සිටි අභිලාෂ්ට දැනුණේ මහා නිදහසකි. ඔහු සනුලි පසුපසින් වත්ත පහළට වැටී තිබූ පටු අඩිපාර දිගේ ඇවිද ගියේ අවට සුන්දරත්වය දෑසින් විඳගනිමිනි.
මඟ දෙපස තිබූ තේ පඳුරුවල දළු නෙළමින් සිටි වතු කම්කරු කාන්තාවන් සනුලි දැක, "පුංචි හාමු උදෙන්ම කොහේද යන්නේ?" යැයි ඇසුවේ ඉතාමත් ලෙන්ගතු කමිනි.
"මේ අපේ අයියගේ යාළුවෙක්, කොළඹ ඉඳලා ආපු දොස්තර මහත්තයෙක්. මම මේ එයාට අපේ ගඟ පෙන්වන්න එක්කන් යනවා." සනුලි ඔවුන්ට පිළිතුරු දුන්නේ හුඟාක් හිතවත් ලෙසිනි. සමහර අයට ඇය විහිළුවක් පවා කළාය. ගමේ මිනිස්සු සනුලිට දැක්වූ ඒ ආදරය සහ ගෞරවය දකින විට අභිලාෂ්ට පුදුම සිතුණි.
ටික දුරක් යද්දී ගමේ කුඩා ළමුන් පිරිසක් පාර අයිනේ සෙල්ලම් කරමින් සිටිනු හමු විය. "සනුලි අක්කා!" කියමින් ඔවුන් සනුලි වටකර ගත්තේ මුව පිරි සිනහවෙනි. සනුලි ඔවුන් සමඟ දණගසා, ඔවුන්ගේ කොණ්ඩය අවුල් කරමින්, ඉතාමත් සුහදව කතා කළාය.
"උදෙන්ම පටන් අරන් නේද සෙල්ලම? හැබැයි පරිස්සමෙන් හොඳේ." ඇය ඔවුන්ට අවවාද කළේ හරියට වැඩිමහල් සහෝදරියක මෙනි.
සනුලි ගමේ මිනිස්සු සහ ළමුන් සමඟ හැසිරෙන ආකාරය දෙස බලා සිටි අභිලාෂ්ට, ඇය කෙරෙහි තිබූ ප්රසාදය තවත් වැඩි විය. ඇය දඟකාර, හුරතල් කෙල්ලක වුවත්, ඇය තුළ ගමේ මිනිස්සු කෙරෙහි තිබූ ආදරය සහ කරුණාව අතිමහත් බව ඔහුට වැටහුණි.
සනුලිගේ කටහඬ, ගමේ මිනිස්සුන්ගේ සිනහව සහ පරිසරයේ සුන්දරත්වය මැද අභිලාෂ්ගේ හිත පුදුමාකාර ලෙස සැහැල්ලු වී තිබුණි. කොළඹදී ඔහුව පීඩාවට පත් කළ මානසික ආතතිය දැන් අමතක වී යන බවක් ඔහුට දැනුණි.
වත්ත පහළට වෙන්නට ඇදී යන පටු අඩිපාර කෙළවර වූයේ ගල්පර අතරින් රිදී පැහැයෙන් ගලා බසින මනරම් ගඟක් අසලිනි. ඒ අවට පරිසරය කෙතරම් නිහඬද යත්, ඇසුණේ ගලා යන දිය වැල්වල මිහිරි හඬත්, කුරුල්ලන්ගේ ගීත නාදයත් පමණි. ගඟ දෙපස අහස සිපගන්නා වැනි දැවැන්ත කුඹුක් ගස් සහ නා ගස් අතු විහිදා සෙවන සලසා තිබුණේ මුළු පළාතම සිසිල් කරවමිනි.
ගඟ අසල පරිසරය රත්නපුරයටම ආවේණික වූ ඝන පස අස්සේ හැදුණු දැවැන්ත ගස් වැල්වලින් පිරී තිබුණි. ගඟ අසල තෙතමනයට ප්රිය කරන වේවැල් පඳුරු සහ විවිධ පර්ණාංග වර්ග ගල්පර වසාගෙන වැඩී තිබුණේ පරිසරයට තද කොළ පැහැති අලංකාරයක් එක් කරමිනි. තවද දම් පාටින් බබළන මැණික් වැනි දියබෙරලිය මල් සහ දිය පරඬැල් ජලය මත පාවෙමින් තිබුණි.
"අභී අයියේ... අර බලන්න!" සනුලි එකවරම ඉදිරියට දුව ගොස් වතුර මැද තිබූ විශාල ගල් කුලක් උඩට පැනගත්තාය. ඇය හරියට දිය කිඳුරියක මෙන් ඉතා පහසුවෙන් ගල් උඩින් පනිමින් වතුර අසලටම ගියාය.
"නංගි... බලාගෙන, ඔය ගල් ලිස්සනවා!" අභිලාෂ් බියෙන් මෙන් කෑගැසුවේය.
"අනේ මේ දොස්තර මහත්තයා... මම ඉපදුණේ මේ වතුර අස්සේ. මට මේවා ලිස්සන්නේ නැහැ," ඇය කීවේ දඟකාර ලෙස හිනැහෙමිනි. ඇය දිය පහරට අත දමා සිසිල් වතුර අභිලාෂ් දෙසට ඉස්සාය. වතුර බිංදු අභිලාෂ්ගේ මුහුණේ තැවරෙද්දී ඔහුට දැනුණේ මුළු ගතම නිවී යන සනීපයකි.
සනුලි වතුරත් සමඟ සෙල්ලම් කරන අතරතුර ගම ගැන විස්තර කරන්නට පටන් ගත්තාය. "අභී අයියේ, මේ ගඟේ ඉවුර දිගේ පහළට ගියාම තමයි අපේ ගමේ පන්සල හම්බෙන්නේ. ඒ හරියට මේ වතුර තවත් ලස්සනට පේනවා. අපේ ගමේ මිනිස්සු හරිම අහිංසකයි. හැමෝම එකා වගේ ඉන්නේ. අපේ අයියා තමයි ගමටම ඉන්න නපුරා,හැබැයි මම කිව්වා කියන්න එපා" ඇය පවසන විට ඇගේ දෑස් තුළ තම ගම් පියස කෙරෙහි තිබූ අසීමිත ආදරය පැහැදිලිවම දිස් විය.
එකවරම ඇය අසල තිබූ ඇඹුල් පේර ගසක් දෙසට නෙත් යොමු කළාය. "පොඩ්ඩක් ඉන්න අයියේ..." යැයි කියූ සනුලි, ක්ෂණයකින් ගසට එබී බලා ඉදුණු ඇඹුල් පේර කිහිපයක් කඩා ගත්තාය. ඇය ඒවා තම ටී-ෂර්ට් එකෙන්ම පිසදා අභිලාෂ් අතට පත් කළාය.
"මෙන්න... මේවා කාලා බලන්න. මේවායේ රස කොළඹ කොහේවත් නැහැ," ඇය කීවේ මහත් අභිමානයෙනි. අභිලාෂ් පේර ගෙඩියක් කෑවේය. එහි තිබූ ඇඹුල් සහ පැණිරස මුසු වූ අපූර්ව රසය ඔහු මින් පෙර කිසිදා විඳ නොතිබුණකි.
සනුලිගේ ඒ නොනවතින දඟකාරකම, ගල් උඩින් පනිමින් කරන සෙල්ලම් සහ ඇගේ හුරතල් කතාබහ දෙස බලා සිටි අභිලාෂ්ට, සැබවින්ම ඇය සොබාදහමේම කොටසක් යැයි සිතුණි. ඇයත් සමඟ ගත කරන මේ සුළු මොහොත, ඔහු ජීවිතයේ විඳි ලස්සනම අත්දැකීමක් බවට පත්වෙමින් තිබුණි.
සනුලි ගල් උඩින් පනිමින් අභිලාෂ්ට ගස් වැල් ගැන විස්තර කළේ මහත් උනන්දුවෙනි. "අභී අයියේ, අර බලන්න... අර තියෙන්නේ 'බටු දඹ' ගස්. මේවායේ මල් හැදුණම ගමම සුවඳයි. ඒ වගේම රත්නපුරේ අපිටම තියෙන 'කළු මැදිරිය' සහ 'මිල්ල' ගස් මේ පැත්තේ ඕනෑ තරම් තියෙනවා," ඇය කීවේ අසල තිබූ දැවැන්ත වෘක්ෂයක කඳට තට්ටු කරමිනි. තෙත් කලාපයට උරුමකම් කියන හොර සහ බූ-හොර ගස් අහස සිපගන්නාක් මෙන් ඉහළට නැඟී තිබුණු අතර, ඒවායේ අතු පතර ලේනුන් සහ කුරුල්ලන්ගෙන් පිරී තිබුණි.
ඔය අසල තිබූ විශාල කළු ගල් කුලක් මත වාඩි වී ඔවුන් දෙදෙනා මොහොතක් නිහඬව ඒ සුන්දරත්වය විඳගත්තෝය. දිය පහර ගල් අතරින් රිංගා යන හඬත්, වන පියසෙන් ඇසෙන කුරුළු නාදයත් අභිලාෂ්ගේ මනසට ගෙන දුන්නේ අපූරු නිසලතාවයකි.
"අභී අයියේ, ඔහොම ඉන්න! කකුල හොලවන්න එපා," සනුලි එකවරම අභිලාෂ්ගේ සපත්තුව දෙසට ඇඟිල්ල දික් කරමින් කෑගැසුවාය. ඇය පසෙක තිබූ කුඩා කෝටුවක් ගෙන, අභිලාෂ්ගේ සපත්තුව දිගේ ඉහළට ඇදී එන්නට උත්සාහ කළ කුඩා කූඩැල්ලෙකු ඉවත් කර පෙන්වූවාය. "රත්නපුරේ ඇවිදින්න එනවා නම් කූඩැල්ලෝ ගැනත් දැනගෙන ඉන්න ඕනේ. බලන්න මුන්ගේ දක්ෂකම, දැනෙන්නේ නැති වෙන්නමයි ඇඟට පනින්නේ," සනුලි කීවේ අභිලාෂ්ව තවදුරටත් බය කරමිනි.
ඔවුන් දෙදෙනා ගඟ ඉවුර දිගේම සෙමෙන් පහළට ඇවිද ගියහ. මඟ දෙපස තිබූ සාරවත් තේ වතු පෙන්වමින් සනුලි විස්තර කළේ ප්රවීණයෙකු මෙනි. "අභී අයියේ, මේ තේ වතු තමයි අපේ ජීවිතේ. බලන්න අර තේ පඳුරු අස්සේ ලස්සනට කුරුල්ලෝ කූඩු හදලා තියෙනවා," ඇය ඉතාමත් ප්රවේශමෙන් තේ පඳුරක් ඈත් කර පෙන්වූවාය. එහි කුඩා බිත්තර කිහිපයක් තිබූ අතර, සනුලි ඒ දෙස බලා සිටියේ මව් සෙනෙහසින් පිරි දෑසිනි. පරිසරයේ හැම අස්සක් මුල්ලක් ගැනම ඇය සතු වූ දැනුම අභිලාෂ්ව මවිතයට පත් කළේය.
ගඟ ඉවුර දිගේ තවත් පහළට යන විට ගමේ පන්සල අසලට ඔවුන් ළඟා වූහ. පන්සල් භූමියේ තිබූ විශාල බෝධීන් වහන්සේ සහ සුදු පැහැති චෛත්යය මීදුම අතරින් පෙනුණේ ඉතාමත් ශාන්ත අයුරිනි.
"අද අපි ඇතුළට නොගිහින් මෙතනින් හැරෙමු අයියේ," සනුලි අභිලාෂ් දෙස බලා කීවාය. "මම මේ ඇඳලා ඉන්න විදියට පන්සලට යන්න මම කැමති නැහැ. ඒක පන්සලට කරන අගෞරවයක්. වෙන දවසක අපි පිළිවෙළකට ඇඳගෙන ඇතුළට යමු," ඇය ඉතාමත් ගෞරවයෙන් සහ බුද්ධිමත්ව පැවසුවාය.
සනුලිගේ ඒ වගකීම් සහගත කතාව අභිලාෂ්ගේ සිතට තවත් ඇලුම් කළේය. ඇය දඟකාර වුවත්, තැන්පත් විය යුතු තැන සහ ගරු කළ යුතු දේ හොඳින් හඳුනන බව ඔහුට වැටහුණි.
පන්සල අසලින් ආපසු හැරී එන අතරමගදී අභිලාෂ්ගේ සිත නිතැතිවම නිකේශලා සහ සනුලි අතර ඇති වෙනස සොයන්නට විය. නිකේශලා නිතරම අගනගරයේ කෘත්රිම විලාසිතා සහ ඉහළ සමාජ මට්ටම් පසුපස හඹා ගිය, ඉතාමත් ගණන් බලා වැඩ කළ තැනැත්තියකි. ඇය කිසිම දිනක මෙවැනි තෙතමනය සහිත පස් මත පය තැබීමට හෝ පරිසරයේ සුන්දරත්වය විඳීමට කැමති වූයේ නැත. නමුත් සනුලි ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ය; ඇය අවිහිංසක ය, අව්යාජ ය, සොබාදහමේම කොටසක් වැනි ය. ඇයගේ හුරතල් දඟකාරකම් මැද තිබෙන ඒ සැබෑ මනුස්සකම අභිලාෂ්ගේ හදවතට මහත් සහනයක් ගෙන දුන්නේය.
ඔවුන් දෙදෙනා ගඟ ඉවුරේ ලිස්සන සුළු බෑවුමක් දිගේ ඉහළට එන්නට උත්සාහ කළහ. "අභී අයියේ, ඔය ගල අල්ලගන්න..." සනුලි එසේ පවසමින් ඉදිරියට පනින්නට හැදුවාය. නමුත් ඇය සිතූ තරම් එම ගල ස්ථාවර වූයේ නැත. සනුලිගේ කකුල ලිස්සා ඇය පිටුපසට ඇද වැටෙන්නට ගියේය.
"නංගි...!" අභිලාෂ් වහාම ඇයව බේරා ගැනීමට ඉදිරියට පැන ඇයව අල්ලා ගත්තේය. නමුත් බෑවුමේ තිබූ තෙතමනය නිසා අභිලාෂ්ට ද තම සමබරතාවය පවත්වා ගත නොහැකි විය. අන්තිමේදී සනුලිව බදාගත් අභිලාෂ්, ඇයත් සමඟම තේ පඳුරු අතරින් පහළට පෙරළී ගොස් මඩ සහිත තණබිස්සක් මත නතර විය.
මොහොතක් නිහඬව සිටි දෙදෙනාම එකිනෙකා දෙස බලා මහ හඬින් සිනාසෙන්නට වූහ. අභිලාෂ්ගේ පිරිසිදු ටී-ෂර්ට් එක පුරාම මඩ තැවරී තිබූ අතර, සනුලිගේ කැප් එක කොහේදෝ විසි වී ගොස් තිබුණි.
"දැක්කනේ දොස්තර මහත්තයා... ඔයා මාව බේරගන්න ඇවිත් දෙන්නම ඉවරයි," සනුලි හිනා වෙමින් තම දණහිස දෙස බැලුවාය. ඇගේ දණහිස මඳක් සීරි ලේ මතු වී තිබූ අතර අභිලාෂ්ගේ වැලමිට ද තරමක් තුවාල වී තිබුණි.
අභිලාෂ් තම තුවාලය දෙස බලා සිනාසෙමින් කීවේ, "අප්පුවා කිව්ව එක ඇත්ත නංගි... ඔයත් එක්ක හිටියොත් මටත් හැමදාම තුවාල බැඳගෙන තමයි ඉන්න වෙන්නේ" කියාය. සනුලිගේ ඒ අහිංසක දඟකාරකම නිසා අභිලාෂ්ට තමා වෛද්යවරයෙකු බව පවා අමතක වී, ඔහුත් ඒ පුංචි දරුවෙකු සේ විනෝද විය.
ගම වටේම රවුම් ගහලා, රත්නපුරයේ ඒ සුන්දර පරිසරයෙන් හිත පුරවා ගත්තු අභිලාෂ් සහ සනුලි දවල් වෙද්දී ආපහු ගෙදර ආවේ මඩ නාගෙන වුණත් හිතේ ලොකු සැහැල්ලුවකිනි.
"අභී අයියේ, අදට බාත්රූම් එකෙන් නාගන්නකෝ. හැබැයි පොරොන්දු වෙනවා දවසක ඔයාට ඔයේ නාන්න මම එක්කන් යනවා කියලා," සනුලි සිනාසෙමින් කීවේ අභිලාෂ්ගේ මඩ තැවරුණු ටී-ෂර්ට් එක දෙස බලමිනි.
ඔවුන් එනකොටත් අප්පුවා පෙනෙන්නට හිටියේ නැත. සමහර විට තවමත් පතලේ වැඩ වෙන්න ඇති කියලා අභිලාෂ් හිතුවය. සනුලි සහ අභිලාෂ් ඇඟ පත සෝදාගෙන දවල් කෑමට සූදානම් වූහ. මේසය මත තිබුණු හැඳි ගෑරුප්පු පසෙකට කළ සනුලි, අභිලාෂ්ට බල කළේ අතින් කෑම කන්න පුරුදු වෙන ලෙසය.
"අභී අයියේ, හැඳි ගෑරුප්පු වලින් කද්දී කෑමක නියම රස දැනෙන්නේ නැහැ. ඇඟිලි තුඩුවලින් බත් එක අනද්දී තමයි ඒකේ තියෙන ගුණයයි, ආදරේයි දෙකම දැනෙන්නේ. කොහෙද, දොස්තර කෙනෙක් වුණාට මුකුත් දන්නෙ නෑ," සනුලි ඉතාම උනන්දුවෙන් අතින් බත් අනන හැටි අභිලාෂ්ට කියා දුන්නාය. අභිලාෂ් දෙස බලා සිටි සනුලි, එකවරම බත් කටක් අනා අභිලාෂ්ගේ කටට ලං කළේය.
"මෙන්න මෙහෙමයි කන්න ඕනේ... කන්න බලන්න," ඇය හුරතල් ලෙස කීවාය. අභිලාෂ්ට මතක ඇති කාලෙක කවුරුන් හෝ ඔහුට බත් කවපු පළමු වතාව මෙයයි. ඒ මොහොතේ අභිලාෂ්ගේ හදවතට අමුතුම උණුසුමක් දැනුණි. දෙන්නාට දෙන්නාගේ ඇස් මුණගැසුණු ඒ නිමේෂයේ, සනුලිගේ දඟකාරකම මොහොතකට නැවතුණි. ඇගේ හිතටත් මින් පෙර කිසිදා නොදැනුණු අමුතුම හැඟීමක්, ගැස්මක් දැනුණේ අභිලාෂ්ගේ ඒ සන්සුන් දෑස් දෙස බලා සිටියදීය.
*********
Next Episode
Comments
Post a Comment