සීතල මන්දිරය 1 කොටස [අභිරහස් කතා/නවකතා]

 

  

 19 වන දිගහැරුම

වේදනා නාශක පෙතිවල බලයෙන් මාධවගේ හිස තුළ තිබූ මාරාන්තික බර ගතිය කෙමෙන් පහව යමින් තිබිණි. සාලයේ තිබූ ලාම්පු එළිය දෙස බලා සිටි ඔහු, පුටුවට හිස හේත්තු කරගෙන සිටි මේඝ දෙසට හැරුණේය. තවමත් දෙදෙනාගේම සිත් තුළ තිබුණේ මීට සුළු මොහොතකට පෙර උඩුමහලේදී මුහුණ දුන් ඒ බිහිසුණු අත්දැකීමයි.

"මේඝ..." මාධව සන්සුන් එහෙත් බරපතළ හඬින් කතා කළේය. "මට එක දෙයක් හිතාගන්න බෑ. අර කළු ලෝගුකාරයා මන්ත්‍ර මතුරද්දී ඒ පාෂාණයෙන් ආපු කම්පනය... ඒක නිකම්ම අද්භූත බලවේගයක් විතරක් නෙවෙයි. මගේ මුළු ඇඟම, විශේෂයෙන්ම මොළයේ ස්නායු පද්ධතියම අඩපණ වෙලා යනවා මට දැනුණා. ඒක හරියට..."

"හරියට අධි-තීව්‍ර ද්වනිත තරංග මාලාවක් වගේ, නේද?" මේඝ මාධව දෙසට හැරෙමින් ඔහුගේ වාක්‍යය සම්පූර්ණ කළේය. "ඔව් මාධව, මටත් ඒක තේරුණා. අර ආණ්ඩුකාරවරයාගේ ලියවිල්ලෙත් තිබුණේ ඒ පාෂාණය 'අතිධ්වනික තරංග' පිට කරනවා කියලා. ඒ කියන්නේ මේ පාෂාණය කියන්නේ නිකම්ම ගුප්ත බලයක් තියෙන මැණිකක් විතරක් නෙවෙයි. මේක ස්වභාවිකවම ඉතා ඉහළ සංඛ්‍යාතයකින් කම්පනය වෙන්න පුළුවන් සජීවී ස්ඵටිකයක්."

මාධව සෝෆාවෙන් මඳක් නැගිට කල්පනාකාරීව හිස පිරිමැද්දේය. "ස්ඵටිකයක්? ඒ කියන්නේ මේක විද්‍යාත්මකව පැහැදිලි කරන්න පුළුවන් යාන්ත්‍රණයක්ද?"

"අනිවාර්යයෙන්ම," මේඝ පැහැදිලි කරන්නට විය. "විද්‍යාවේ 'පීසෝ-ඉලෙක්ට්‍රික්' ප්‍රයෝගය කියලා සංකල්පයක් තියෙනවා. ක්වාට්ස් වැනි සමහර ස්ඵටිකවලට බාහිරින් පීඩනයක් හෝ ශක්තියක් දුන්නම ඒවායින් විද්‍යුත් හෝ ඉහළ සංඛ්‍යාත ධ්වනි තරංග නිකුත් වෙනවා. හැබැයි මේ රතු පාෂාණය ඊට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස්, ඉතාමත් දියුණු මට්ටමක පවතින එකක්. කළු ලෝගුකාරයා ජප කරපු ඒ විශේෂ මන්ත්‍රවල තියෙන ශබ්ද තරංගවල සංඛ්‍යාතය, මේ පාෂාණයේ ස්වභාවික සංඛ්‍යාතය එක්ක සමපාත වෙනවා. අන්න ඒ මොහොතෙදි පාෂාණය උත්තේජනය වෙලා, සාමාන්‍ය මිනිස් කනකට ඇහෙන්නේ නැති, හැබැයි මිනිස් සිරුරේ සෛල සහ මොළයේ ස්නායු ක්ෂණයකින් විනාශ කරලා දාන්න පුළුවන් මාරාන්තික අතිධ්වනි තරංග අවට වායුගෝලයට මුදාහරිනවා."

"ඒකයි එහෙනම් මගේ කන්වලින් සහ නාසයෙන් ලේ ආවේ..." මාධව තිගැස්මකින් යුතුව පැවසීය. "එතකොට මේඝ, මම අර බිත්තිය අස්සේ තිබ්බ රන් පෙට්ටිය ඇරලා, ඒකේ තිබ්බ අනෙක් පාෂාණ කැබැල්ල මගේ අතට ගත්ත ගමන් මට දැනුනු ඒ මරණීය වේදනාව එකපාරටම නැති වෙලා ගියේ කොහොමද? ඒ වගේම කළු ලෝගුකාරයා ළඟ තිබ්බ කෑල්ල මගේ අතට ඇදිලා ආවේ කොහොමද?"

මේඝ සෝෆාවෙන් නැගිට සාලයේ එහා මෙහා ඇවිදිමින් සිතන්නට විය. "අන්න ඒක තමයි මේකේ තියෙන වටිනාම විද්‍යාත්මක රහස. ආණ්ඩුකාරවරයාගේ ලියවිල්ලේ තිබුණානේ මේ පාෂාණය 'සැබෑ රත්තරන්' ඇතුළේ තියෙද්දී ඒකේ විනාශකාරී තරංග පිටවීම සම්පූර්ණයෙන්ම අඩපණ වෙනවා කියලා. රත්තරන් කියන්නේ ඉතාමත් ඉහළ ඝනත්වයක් තියෙන, ව්‍යුහාත්මකව ස්ථාවර මූලද්‍රව්‍යයක්. රත්තරන් සතු ඒ සුවිශේෂී පරමාණුක ව්‍යුහයට පුළුවන් මේ පාෂාණයෙන් පිටවන අධි-සංඛ්‍යාත තරංග සම්පූර්ණයෙන්ම අවශෝෂණය කරලා, ඒවා පිටතට යා නොදෙන පලිහක් නිර්මාණය කරන්න. ඔයා ඒ රන් පෙට්ටිය ඇරලා පාෂාණය අතට ගත්තම, ඒ කැබැල්ලෙන් නිකුත් වුණු ප්‍රති-තරංග මඟින් අර කළු ලෝගුකාරයාගේ පාෂාණයෙන් ආපු තරංග නිශේධනය කළා. හරියට අද කාලේ තියෙන 'Active Noise Cancellation' තාක්ෂණය වගේ. ඒ වගේම, මේ කොටස් දෙක කියන්නේ එකම මව් පාෂාණයක කෑලි දෙකක්. ඒවා වෙන් කරලා තිබ්බත්, ඒවායේ අභ්‍යන්තර ක්ෂේත්‍ර එකිනෙකට සම්බන්ධයි. එක කොටසක් උත්තේජනය වෙලා තියෙද්දී අනෙක් කොටස ඒ අසලට පැමිණි වහාම, ඒවා අතර ප්‍රබල ක්වොන්ටම් ආකර්ෂණයක් හෝ චුම්බක ක්ෂේත්‍රයක් ගොඩනැගෙනවා. අන්න ඒ නිසයි කළු ලෝගුකාරයාගේ අතේ තිබ්බ කෑල්ල ඔයාගේ අතේ තිබ්බ කෑල්ලට මහා බලයකින් ඇදිලා ඇවිත් එකට බද්ධ වුණේ."

මාධව මඳ වේලාවක් නිහඬව මේඝ දෙස බලා සිටියේය. "ඒ කියන්නේ මේඝ... මේක හුදෙක් මන්ත්‍ර බලයක්ම විතරක් නෙවෙයි. අපේ මුතුන් මිත්තෝ අතීතයේදී සොයාගෙන තියෙන්නේ සොබාදහමේ තියෙන, අද කාලේ විද්‍යාවටවත් හිතාගන්න බැරි තරම් දියුණු බලශක්ති තාක්ෂණයක්. කළු ලෝගුකාරයා ඒක තමන්ගේ අඳුරු අරමුණු සඳහා මන්ත්‍ර හරහා භාවිත කරනවා."

"හරියටම හරි මාධව," මේඝ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව පැවසීය. "දැන් කොටස් තුනෙන් දෙකක්ම එකතු වෙලා තියෙන්නේ. හැබැයි කළු ලෝගුකාරයා කියපු කතාව උඹට ඇහුණා නේද? ඌ කිව්වේ මේ මැණිකේ තව එක කුඩා කැබැල්ලක් අඩුයි කියලා."

"ඔව් මාධව..." මේඝ පුටුවේ කෙලින් වී වාඩි විය. "ඌ විතරක් නෙවෙයි, සුලෝචනාත් ඒක ස්ථිර කළා. මේ මැණික සම්පූර්ණ වෙන්න නම්, ඒ ඉතිරි කැබැල්ල තියෙන්න ඕනේ ඇගේ සැබෑ උරුමක්කාරයා ළඟ. ඒ කියන්නේ ඇගේ නැතිවුණු පුතා ළඟ."

මාධව මැණික දෙස බලා කල්පනාවකට වැටුණේය. "ඒ කියන්නේ මේඝ, එදා පියදාස වුණත් තමන්ගේ ජීවිතේ දීලා රැකගත්තේ අන්න ඒ රහස. ඒ දරුවා කවුද, ඒ ඉතිරි පාෂාණ කැබැල්ල කොහේද තියෙන්නේ කියන එක. ඒකයි කළු ලෝගුකාරයා පියදාස සීයත් එක්ක ඒ තරම් වෛරයකින් හිටියේ."

"ඒත් මාධව, මට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය ඒක නෙවෙයි..." මේඝගේ මුහුණේ බිය මුසු කුතුහලයක් ඇඳුණි. "මම සුලෝචනාගෙන් ඇහුවා කවුද ඒ කළු ලෝගුකාරයා, ඔයාව මැරුවේ කවුද කියලා. හැබැයි ඇය ඒකට කෙලින් උත්තරයක් දුන්නේ නැහැ. 'ඔබට අයිති දේ ඔබ කරන්න... ඒක ඔබේ දෛවයේ ලියවිලා තියෙන දෙයක්' කියලා විතරයි ඇය කිව්වේ. ඒකෙන් අදහස් කරන්නේ මොකක්ද?"

මාධව වේදනා නාශක පෙතිවල බලයෙන් මඳක් සන්සුන් වී සිටියද, ඔහුගේ මනස වේගයෙන් වැඩ කරන්නට විය. "ඒ කියන්නේ මේඝ... කළු ලෝගුකාරයා කවුද කියන එක සහ ඒ දරුවා කවුද කියන එක හොයන එක අපේ, ඒ කියන්නේ උඹේ දෛවයට අයිති වැඩක්. සුලෝචනාට ඒකට මැදිහත් වෙන්න විශ්වීය නියමයන්ගෙන් අවසරයක් නෑ. අනික ඌ කිව්වා නේද, 'උඹ මගේ දරුවා හොයාගන්න කලින් දරුවා උඹව හොයාගනියි' කියලා... ඒ වගේම ඌ කළු ලෝගුව ගලවපු දාට මුළු ලෝකයක්ම ඌ කරපු අපරාධ දැනගනියි කිව්වා."

මේඝ මැණික දෙස බලාගෙන දැඩි අධිෂ්ඨානයකින් දත් මිටි පූට්ටු කරගත්තේය. "ඒ කියන්නේ ඒ කළු ලෝගුව අස්සේ හැංගිලා ඉන්නේ අපි කවුරුත් දන්න, නැත්නම් මේ සමාජයේ වැදගත් විදිහට ජීවත් වෙන කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ මාධව. ඌව නීතිය ඉස්සරහට විතරක් නෙවෙයි, මේ ගුප්ත බලවේගයන් ඉස්සරහටත් අරන් එන්න නම්, අපිට අනිවාර්යයෙන්ම අර අවසන් උරුමක්කාරයාව සහ මැණිකේ ඉතිරි කොටස හොයාගන්නම වෙනවා."

තුවාලවල වේදනාව මැද වුවද, දෙදෙනාම වටහාගත්තේ තමන් දැන් කිසිසේත්ම පසුපසට යා නොහැකි මාරාන්තික අභිරහසක කෙළවරටම පැමිණ ඇති බවයි.

එසැනින්ම, සාලය පුරා මහා පාලු, බරෑති නිහඬතාවයක් පැතිර ගියේය. අවට වායුගෝලය අසාමාන්‍ය ලෙස සීතල වන්නට වූ අතර, පියදාසගේ ආත්මය මේඝ අසලට පැමිණියේ අතිශය ශෝකී මුහුණකිනි. ඔහු මේඝ සහ මාධව දෙස බැලුවේ කියාගත නොහැකි පසුතැවීමකින් සහ වේදනාවකිනි.

සාලය වෙළාගත් ඒ අධික සීතල මැද මේඝ කෙලින්ම පියදාසගේ දෑස් දෙස බැලුවේය. මනසට ගලා ආ යම් වැටහීමක් සමඟ මේඝ සෙමින් තම ප්‍රශ්නය ඉදිරිපත් කළේය.

"පියදාස... මට එක දෙයක් තේරෙනවා. එතකොට ඔයාගේ මේ බහිරව රාජකාරිය... ඒ කියන්නේ මෙච්චර කල් ඔයා රැකබලා ගත්තේ සුලෝචනාගේ ඒ නැතිවුණු දරුවව නේද?"

මේඝගේ ප්‍රශ්නය ඇසෙත්ම, පියදාසගේ ශෝකී මුහුණට මඳ සිනහවක් නැඟුණි. ඒ සිනහව පිටුපස මහා බරක් නිදහස් කරගන්නට වෙර දරන ආත්මයක සහනයක් තිබුණි.

"ඔව්..." පියදාස හිස සැලුවේය. "ඒ දරුවා මේ මැණිකේ සැබෑ උරුමය තමන්ගේ අතට ගත්තු දවසට මගේ මේ බහිරව රාජකාරිය ඉවර වෙනවා. මගේ ආත්මයට සැනසීමක් ලැබෙන්නේ අන්න එදාටයි."

මාධව අසල සිටිමින් මේඝ හිස් අවකාශයකට බලාගෙන කතා කරන අයුරු දැඩි අවධානයෙන් අසා සිටියේය. පියදාස දිගු සුසුමක් හෙළමින් ඒ අතීත රහසේ සුලමුල දිගහැරියේය.

"එදා... කළු ලෝගුකාරයා මන්දිරයට කඩා වදින්න කලින්, අනතුරක් වෙන්න යනවා කියලා සුලෝචනා නෝනා කලින්ම දැනගත්තා. ඇය ඒ අහිංසක දරුවව මේ මන්දිරයෙන් පිටමන් කරලා බේරගන්න තීරණය කළා. එහෙම පිටමන් කරනකොට, ඇය ඒ දරුවගේ බෙල්ලට ලස්සන මාලයක් දැම්මා. ඒ මාලේ ඇතුළේ තමයි ඔය මැණිකේ අන්තිම කුඩා කොටස හැංගුවේ. මැණිකේ ඒ චූටි කැබැල්ල මාලේ ඇතුළට ඔබ්බවලා, කාටවත්ම සැක නොහිතෙන්න, ඒක රන්වලින් වැහිලා යන විදිහටයි ඒ මාලය හදලා තිබුණේ."

පියදාසගේ දෑස්වලින් කඳුළු කැට කිහිපයක් බිමට වැටුණත්, ඒවා බිම වැදෙන්නට පෙරම වාතයේ දියවී ගියේය.

"ඒ මැණිකේ තිබුණ අද්භූත බලයත් එක්කමයි මම ඒ දරුවව ආරක්ෂා කරන්න, ඒ වගකීමට මගේ ජීවිතයෙන්ම බැඳුණේ. ඒ බලයේ තිබුණු බැඳීම කෙතරම් දරුණුද කියනවා නම්... එදා ඒ කළු ලෝගුකාරයා මාව අමානුෂික විදිහට වද දීලා මරා දැම්මත්, මගේ පණ ගියත්, මගේ ආත්මයට ඒ බහිරව රාජකාරියෙන් මිදෙන්න ලැබුණේ නැහැ. මගේ දේහය මේ පොළොවට පස් වුණාට, මගේ ආත්මය ඒ බහිරව රාජකාරියට උරුම වුණේ ඒ නිසයි..."

පියදාස කියාගෙන ගිය කතාවේ එක තැනක මේඝගේ සිත තදින්ම ගැස්සී ගියේය. ඔහු පුටුවෙන් බාගෙට නැගිටිමින්, දෑස් ලොකු කර පියදාසගෙන් එකවරම ඇසුවේය.

"පියදාස... ඒ කියන්නේ... ඒ කියන්නේ එදා ඔයාවත් මැරුවේ අර කළු ලෝගුකාරයාමද?"

"ඔව්..." පියදාස ඉතාමත් බරපතළ හඬින් ඒ වචනය තහවුරු කළේය. ඔහුගේ දෑස් තුළින් මොහොතකට ඒ පැරණි මරණීය බිය සහ වේදනාව නැවතත් මතුව ආවේය.

"එදා මගේ පණ යනකන්ම ඌ මගෙන් ඇහුවේ ඒ දරුවා ඉන්න තැනයි, මැණිකේ ඉතිරි කොටසයි ගැන විතරයි. මම ඒ රහස නොකියාම මැරුණු නිසා ඌ මගේ ජීවිතය විතරක් නෙවෙයි, මගේ ආත්මයත් එක්කත් ලොකු තරහකින් ඉන්නෙ. හැබැයි මතක තියාගන්න... ඌට වැඩි කාලයක් මෙහෙම ඉන්න හම්බවෙන්නේ නැහැ. කාලය ළඟා වෙලයි තියෙන්නේ..."

එසේ පැවසූ පියදාස, තවදුරටත් එහි රැඳී සිටීමට ඔහුට අවසර නොමැති වන්නාක් මෙන් සෙමෙන් පසුපසට පියනැඟුවේය. ඒ සමඟම, කාමරය පුරා පැතිර තිබූ ඒ මළානික ඝන සීතල ගතිය කෙමෙන් පහව ගියේය. ලාම්පු එළිය නැවතත් සාමාන්‍ය තත්ත්වයට පත් වෙද්දී පියදාසගේ ආත්මය සම්පූර්ණයෙන්ම නොපෙනී ගියේය. සාලය නැවතත් සුපුරුදු නිශ්ශබ්දතාවයට පත් විය. මේඝ තවමත් දෑස් ලොකු කරගෙන, පියදාස අතුරුදන් වූ හිස් අවකාශය දෙස බලාගෙනම සිටියේය.

"මේඝ... මොකද වුණේ? පියදාස මොකද කිව්වේ?" පියදාසව නොපෙනුණු මාධව, කාමරයේ සීතල අඩු වුණු බව වැටහී වහාම මේඝගෙන් ඇසුවේය.

"මාධව..." මේඝ සෙමෙන් හිස හරවා මාධව දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ දෑස්වල තිබුණේ දැඩි කම්පනයකි. "එදා... එදා පියදාසවත් අමානුෂික විදිහට වද දීලා මරලා තියෙන්නේ අර කළු ලෝගුකාරයාමයි. පියදාස මරලත් ඌට ඒ රහස දැනගන්න ලැබිලා නැහැ. ඒකයි පියදාස කිව්වේ තමන්ගේ ආත්මය තාමත් ඒ බහිරව රාජකාරියට බැඳිලා ඉන්නේ කියලා."

මාධව පුටුවටට තදින් හේත්තු විය. "ඒ කියන්නේ මේඝ... මේ හැම විනාශයකටම වගකියන්න ඕනේ එකම එක පුද්ගලයයි. ඌ සුලෝචනාවත් මරලා, පියදාසවත් මරලා, දැන් මේ මැණිකේ ඉතිරි කොටස හොය හොයා මුළු පරම්පරාවක්ම විනාශ කරනවා. ඒත්... ඒ දරුවා කවුද? ඒ රන් මාලය දැන් තියෙන්නේ කා ළඟද? කෝ අපිට සාක්ෂි?"

දෙදෙනාම මහා ප්‍රහේලිකාවක අතරමංව සිටියහ. මාධව සාලයේ වහලය දිහා බලාගෙන දිග හුස්මක් හෙළුවේය. මාධව අහපු කතාවේ තිත්ත ඇත්ත මේඝට වැටහෙන්නට විය.

"උඹ අහපු කතාව සහතික ඇත්ත මාධව..." මේඝ තමන්ගේ තුවාල වුණු කන් දෙක අත් දෙකෙන් සෙමෙන් පිරිමදින ගමන් කතා කළේය. "අපි කොහොමද බං භූතයන්ගේ සාක්ෂි උසාවියට ගෙනියන්නේ? නීතිය ඉස්සරහට ගිහින් 'මට හොල්මනක් කිව්වා මෙන්න මූ තමයි මිනීමරුවා' කියලා කිව්වොත්, උසාවිය මුලින්ම කරන්නේ අපිට පිස්සු කියලා අංගොඩ යවන එක. මේ ලෝකේ දෘශ්‍යමාන නීතියට අදෘශ්‍යමාන ආත්මවල සාක්ෂි අයිති වෙන්නේ නැහැ. කෝ... අපිට මිනිස්සුන්ගේ නීතිය ඉස්සරහ ඔප්පු කරන්න පුළුවන් එකම එක සාක්ෂියක්වත් තවම නෑ."

මේඝ තමන්ගේ අත්ල උඩ තියෙන බද්ධ වුණු රතු පාෂාණය දිහා බැලුවේය. ඒකෙන් තවමත් යාන්තමට රතු ආලෝකයක් විහිදෙමින් පැවතිණි. "ඒ කියන්නේ මාධව, අපිට තියෙන එකම සාක්ෂිය මේ මැණික විතරයි. හැබැයි මේකේ ඉතිරි කුඩා කොටස හැංගිලා තියෙන ඒ රන් මාලයයි, සුලෝචනාගේ දරුවවයි හොයාගන්නකම් අපිට කළු ලෝගුකාරයා කවුද කියලා නීතියට ඔප්පු කරන්න තියා, ඌව කොටු කරගන්නවත් බැහැ. හැබැයි පියදාසයි සුලෝචනායි දෙන්නම කිව්වේ දෛවය විසින් ඒ දරුවව අපේ ඉස්සරහට අරන් එනවා කියලා."

මාධව පුටුවේ මඳක් කෙලින් විය. ඔහුගේ මුහුණේ තවමත් වේදනාව තිබුණත් දෑස්වල තිබුණේ තේජවන්ත බැල්මකි.

"භූතයන්ට උසාවියේ සාක්ෂි දෙන්න බැරි වුණාට මේඝ, උන් අපිට දීපු ඉඟි මිනිස් ලෝකයේ සාක්ෂි බවට හරවගන්න එක අපේ වැඩක්. අපි ඊළඟට කරන්න ඕනේ මේ මන්දිරයෙන් පිටතට ගිහින්, එදා සුලෝචනා තමන්ගේ දරුවව බේරගන්න භාර දුන්නේ කාටද කියලා හොයන එක. ඒ අතීතයේ මිනිස්සුන්ගේ ලේඛන, ගමේ පැරණි කතා අස්සේ අපිට ඕන කරන සැබෑ සාක්ෂි හැංගිලා ඇති. අපි කොහොමහරි ඒ රන් මාලය තියෙන කෙනාව හොයාගන්න ඕනේ."

වේදනා නාශක පෙතිවල බලය නිසා දෙන්නටම සෙමෙන් නින්ද ආසන්න වෙමින් තිබුණත්, ඔවුන්ගේ මනස ඇවිලෙමින් තිබුණේ ඊළඟ මිනිස් මෙහෙයුම සැලසුම් කරමිනි.

******* 

මාධව එකවරම ගැස්සී අවදි වූයේ ඔහුගේ කලිසම් සාක්කුව තුළ තිබූ ජංගම දුරකථනය නොනවත්වාම වෙව්ලන්නට වූ බැවිනි. සාලයේ තිබූ පුටු මතම දෙදෙනාටම නොදැනුවත්වම මහා තද නින්දක් ගොස් තිබුණි. ජනේල රෙදි අතරින් ගලා ආ අලුයම හිරු එළිය මුළු සාලය පුරාම මළානික ලෙස පැතිර තිබිණි.

තවමත් ශරීරයේ පවතින විඩාබර ගතියත්, හිසෙහි කැක්කුමත් පාලනය කරගනිමින් මාධව සෙමින් දුරකථනය අතට ගත්තේය. තිරය මත දිස්වන නම දුටු ඔහුගේ දෑස් මඳක් ලොකු විය. ඔහු වහාම ඇමතුමට සම්බන්ධ වෙමින් කතා කරන්නට විය.

"හෙලෝ... ඔව්, මම මාධව කතා කරන්නේ..."

මාධවගේ ඒ බරැති, නොසන්සුන් හඬ සාලයේ රැව්දෙද්දී, පුටුවට හිස හේත්තු කරගෙන සිටි මේඝද එකවරම දෑස් හැරියේය.

ඇහැරුණු සැණින් මේඝගේ මනසට ආවේ වෙන කිසිවක් නොව, තමන් මුහුණ දුන් ඒ බිහිසුණු රාත්‍රියේ කූටප්‍රාප්තිය වූ රතු පාෂාණයයි. ගත වූ සියල්ල හීනයක්දැයි සිතෙන තරමට අවට පරිසරය නිහඬය. ඔහු කලබලයෙන් යුතුව වහාම තමා හැඳ සිටි කබායේ ඇතුළු සාක්කුව දෙසට අත යැව්වේය. බද්ධ වුණු රතු මැණික තවමත් එහි සුරක්ෂිතව තිබේදැයි සොයා බැලීමට ඔහුගේ ඇඟිලි තුඩු වෙව්ලමින් සාක්කුව පීරන්නට විය. ඔහුගේ ඇඟිලි තුඩුවලට දැනුණු ඒ හුරුපුරුදු ස්පර්ශයත් සමඟ මේඝ දිගු සුසුමක් හෙළුවේය. මැණික තවමත් රත්ත්‍රන් පෙට්ටිය තුළ සුරක්ෂිතව තිබුණි.

මේඝ සැනසුම් සුසුමක් හෙළනවාත් සමඟම, මාධවගේ දුරකථන සංවාදය වඩාත් බරපතළ මුහුණුවරක් ගත්තේය.

"මොකක්ද සර්? DIG මහත්තයාගේ පුතාට සිහිය ආවා?" මාධව පුටුවෙන් නැගිටිමින් ඇසුවේ දැඩි මවිතයකිනි.

ඇමතුම පැමිණ තිබුණේ පොලිස් මූලස්ථානයෙනි. මේ තාක් කල් කිසිදු හේතුවක් සොයාගත නොහැකිව, සිහිමූර්ඡා වී පිස්සුවෙන් මෙන් එක එක දේවල් කියවමින් රෝහල් ගත කර සිටි උසස් පොලිස් නිලධාරියාගේ පුතාට, පසුගිය රාත්‍රියේ එකවරම පියවි සිහිය ලැබී තිබුණි. පුදුමයකට මෙන්, ඔහු සිහිය ආ සැණින් විශේෂ ප්‍රකාශයක් ලබා දී ඇති අතර, එහි අඩංගු කරුණු මේ වන විටත් මාධවගේ නිල විද්‍යුත් තැපෑලට යොමු කර ඇති බව පොලිස් නිලධාරියා පැවසීය.

"හරි, මම දැන්ම ඒක පරික්ෂා කරලා බලන්නම්. ස්තූතියි දැනුවත් කළාට," යැයි පවසමින් මාධව වහාම දුරකථන ඇමතුම විසන්ධි කළේය.

ඔහුගේ මුහුණේ තිබූ විඩාබර ගතිය වෙනුවට දැන් ඇඳී තිබුණේ ක්ෂණික නොසන්සුන්කමකි. "මේඝ! අර DIG ගේ පුතාට සිහිය ඇවිත්. කොල්ලා කටඋත්තරයක් දීලා. පොලිසියෙන් ඒකේ කොපියක් මගේ මේල් එකට දාලා තියෙන්නේ," මාධව කලබලයෙන් පැවසීය.

කිසිදු ප්‍රමාදයක් නොතකා, සාලයේ මේසය මත තිබූ තම ලැප්ටොප් පරිගණකය දෙසට දිව ගිය මාධව, වහාම එය ක්‍රියාත්මක කළේය. පරිගණක තිරය ආලෝකමත් වන තෙක් දෙදෙනාම නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටියහ. තිරය මත 'Inbox' එක දිස් වූ සැණින් පොලිස් මූලස්ථානයෙන් ආ නවතම පණිවිඩය මාධව ක්ලික් කළේය. එහි අමුණා තිබූ නිල ප්‍රකාශයේ PDF ලේඛනය විවෘත විය.

මාධව එය ශබ්ද නඟා කියවන්නට වූ අතර, මේඝ අසලින් වාඩි වී ඉතාමත් ඕනෑකමින් එයට කන් දුන්නේය.

විශේෂ ප්‍රකාශය: ඩී.අයි.ජී. මහතාගේ පුත් - කවිශ්ක වෛද්‍යරත්න

"...එදා මායි මගේ යාළුවයි ඒ පැත්තට ගියේ වනාන්තරයේ ඉන්න සත්තු ගැන පරීක්ෂණයක් කරන්න. අපි ඒ අතහැරලා දාපු මන්දිරය අවට කැලෑවේ කූඩාරම් ගහගෙන දවස් කිහිපයක් තිස්සේ සත්තුන්ගේ ඡායාරූප ගනිමින් හිටියා. එදා හැන්දෑවේ අපි දෙන්නා ලොකු ගහක් උඩට නැඟලා සත්තුන්ගේ පොටෝ ගහන්න බලාගෙන ඉන්නකොටයි ඒ අමුතු සිදුවීම වුණේ.

අපේ කැමරා කාචයට එකපාරටම අහුවුණා කළු ලෝගුවක් දාගත්ත මනුස්සයෙක් මන්දිරය පැත්තට ඇවිදගෙන යනවා. ඒ මූසල හැසිරීම දැක්කම අපිට ඇතිවුණේ ලොකු කුතුහලයක්. අපි දෙන්නා හොරෙන්ම ගහෙන් බැහැලා ඌට නොදැනෙන්න ඌගේ පස්සෙන් ගියා. ඌ කෙළින්ම ගියේ මන්දිරයට නෙවෙයි... මන්දිරයෙන් එළියේ තිබුණු, ගරා වැටුණු පරණ ගබඩා කාමරයක් වගේ ගොඩනැඟිල්ලක් ඇතුළට. අපි හොරෙන් බලන් ඉද්දී ඌ ඒ ගබඩාව ඇතුළේ තිබුණු රහස් උමගකින් ඇතුළට රිංගුවා.

ඒ උමඟ අඳුරු නිසා අපි දෙන්නා ඒක ඇතුළට යන්න බය වුණා. ඒත් මගේ යාළුවා කිව්වා 'මූ මොකද කරන්නේ කියලා අපි මන්දිරේ ඇතුළෙන් ගිහින් බලමු' කියලා. ඊටපස්සේ අපි දෙන්නා මන්දිරය පැත්තට දිව්වා. මම මන්දිරයේ පිටුපස දොරෙන් ඇතුළු වෙලා සාලයට යනකොටම, එතන තිබුණේ මහා මූසල නිශ්ශබ්දතාවයක්. යාළුවා සාලේ නවතිද්දී, මම පියගැටපෙළ දිගේ උඩට ගියා. උඩ තට්ටුවේ ඉඳන් කවුරුහරි මන්ත්‍ර මතුරන හඬක් ඇහුණා.

ඒ ශබ්දය සාමාන්‍ය එකක් නෙවෙයි... ඒක ඇහෙද්දීම මගේ මුළු ඇඟම පණ නැති වෙලා යනවා වගේ දැනුණා. කන් අඩි පැලෙන්න වගේ ආවා. මම බයෙන්ම උඩ තට්ටුවට ගිහින් කාමරේ දොර අස්සෙන් බැලුවා. එතන කළු ලෝගුවක් දාගත්ත කෙනෙක් රතු මැණික් කැබැල්ලක් අතේ තියාගෙන මොනවාදෝ කියවනවා.

මාව දැකපු ගමන් ඌ එකපාරටම හැරුණා. ඌ මන්ත්‍රය මතුරන වේගය වැඩි කරද්දී මගේ ඔළුව ඇතුළෙන් මහා බරක් දැනෙන්න ගත්තා, කන්වලින් ලේ එන්න ගත්තා. මට ඇස් අඳුරු වෙලා, සිහිය නැති වෙලා බිම වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී මම හොඳටම දැක්කා... ඒ කළු ලෝගුව අස්සෙන් ඌ ඇඳලා හිටපු ඇඳුම.

ඌ කළු ලෝගුවක් ඇඳන් හිටියට, ඒක අස්සෙන් පෙනුණේ ඉතාමත් වටිනා, මිල අධික බටහිර පන්නයේ කබායක් සහ රන්වන් පැහැති අත් ඔරලෝසුවක්. ඌ නිකම්ම කැලේ ජීවත් වෙන කපුවෙක් හෝ මන්ත්‍රකාරයෙක් නෙවෙයි. ඌ මේ සමාජයේ වැදගත් විදිහට ඉන්න, හැමෝම දන්න ප්‍රභූවරයෙක්!"

මාධව දිග හැරුණු PDF ලේඛනයේ මීළඟ පිටුව පෙරළා, කවිශ්කගේ ප්‍රකාශයේ ඉතිරි කොටස ද කියවන්නට විය. මේඝ මේ සියල්ල තම සටහන් පොතේ ලියාගනිමින්, සිදුවීම් පෙළ මනසින් මවාගන්නට උත්සාහ කළේය.

"...මම දොර අස්සෙන් බලන් ඉන්නවා කියලා ඌට තේරුණා විතරක් නෙවෙයි, මගේ යාළුවත් ඒ වෙලාවේ එතනට ඇවිත් තිබුණේ. යාළුවා එකපාරටම තමන්ගේ කැමරාව ඔසවලා ඒ කළු ලෝගුකාරයාගේ ෆොටෝ එකක් ගැහුවා. කැමරාවේ ෆ්ලෑෂ් එක වැදුණු සැණින් කළු ලෝගුවාට මහා කුපිත කරවන තරහක් ආවා.

ඌ එකපාරටම අපේ පැත්තට කඩා පැනලා, යාළුවාගේ අතේ තිබුණු කැමරාව උදුරගන්න හැදුවා. එතන සෑහෙන වෙලාවක් කැමරාව වෙනුවෙන් ලොකු පොරබැදීමක් වුණා. ඒත් ඒකෙන් වැඩක් වුණේ නැහැ, කළු ලෝගුවාගේ ශක්තිය වැඩියි. යාළුවා කෑගහගෙන කැමරාවත් අරගෙන පියගැටපෙළ දිගේ පහළ තට්ටුවට දිව්වා. කළු ලෝගුවාත් මන්ත්‍ර මතුරන එක නතර කරලා මහා වේගයෙන් ඌ පස්සෙන් දුවගෙන ගියා.

මම බයෙන් ගැහෙමින් පහළට එනකොට, කළු ලෝගුවා මගේ යාළුවව අල්ලගෙන තිබුණේ මන්දිරයෙන් එළියේ තිබුණු ඒ පරණ කාමරය හරියේදීමයි. ඌ මගේ යාළුවව බලෙන්ම අර අඳුරු උමග ඇතුළට ඇදගෙන ගියා. ඊට තත්පර කිහිපයකට පස්සේ... උමග ඇතුළෙන් මගේ යාළුවගේ මහා භයානක, ලේ වතුර කරන කෑගැහිල්ලක් ඇහුණා!

මට මගේ පණ වගේ යාළුවව බේරගන්න ඕන වුණත්, ඒ වෙලාවේ මට දැනුණු මරණ බයත් එක්ක මට ඒක කරගන්න බැරි වුණා. මම ආපහු මන්දිරය ඇතුළටම දිව්වේ කොහේ හරි හැංගෙන්න හිතාගෙන. ඒත් මම මන්දිරයේ සාලයට යනකොටම... මට අදහාගන්න බැරි වුණා. කළු ලෝගුවා මගේ යාළුවවත් අරගෙන ඒ වෙද්දීම මන්දිරය ඇතුළට ඇවිත් හිටියා! ඒ කියන්නේ අර පිටත තිබුණු උමඟ කෙළින්ම මතුවෙන්නේ මන්දිරය ඇතුළටමයි.

එතකොටත් මගේ යාළුවා මැරිලා වෙන්න ඕනේ... ඌගේ කිසිම සෙලවීමක්වත්, පණක්වත් තිබුණේ නැහැ. ඌව බිම දාපු කළු ලෝගුවා, ආපහු සැරයක් මන්ත්‍රය මතුරන්න පටන් ගත්තා. ඒ පාර... ඉස්සෙල්ලා උඩ තට්ටුවේදී දැනුණට වඩා සිය දහස් ගුණයක තද, දරුණු තරංග මගේ ඔළුව ඇතුළට දැනෙන්න ගත්තා. මගේ මුළු මොළයම පුපුරන්න වගේ ආවා... මට ඒ වේදනාව තවදුරටත් දරාගන්න බැරි වුණා. මම මගේ කන් දෙක තද කරලා වහගත්තා... මට මතක එච්චරයි."

මාධව කියවීම නතර කර ලේඛනය වසා දැමුවේය. කාමරය පුරා නැවතත් දැඩි නිශ්ශබ්දතාවයක් රජ කළේය.

මේඝ තම පෑන මේසය මත තබා මාධව දෙස බැලීය. "ඒ කියන්නේ මාධව... මේක නිකන්ම මිනීමැරුමක් නෙවෙයි. කළු ලෝගුවා මන්දිරය ඇතුළේ මොකක් හරි අද්භූත, භයානක පූජාවක් හෝ මන්ත්‍ර ගුරුකමක් කරමින් ඉඳලා තියෙන්නේ. දැන් අපිට තියෙන ලොකුම සාක්ෂිය තමයි අර යාළුවා ගත්ත ෆොටෝ එක තියෙන කැමරාව!"

මේඝගේ දෑස් දිලිසෙන්නට විය. ඔහු වහාම අසුනෙන් නැගිට කාමරය පුරා සක්මන් කරන්නට වූයේ සිතට ආ අලුත් අදහසක් දරාගත නොහැකිවය.

"මාධව! ඔයාට තේරෙනවාද මෙතන සිද්ධ වෙලා තියෙන දේ?" මේඝගේ හඬ උද්‍යෝගයෙන් වෙව්ලන්නට විය. "ඩී.අයි.ජී. මහත්තයාගේ පුතා අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ මනෝ වෛද්‍ය රෝහලේ සිහිවිකල්ව හිටියේ. ඒත් අද එකපාරටම එයාට සිහිය ඇවිත් මේ වගේ පැහැදිලි ප්‍රකාශයක් කරන්න පුළුවන් වුණේ කොහොමද?"

මාධව මදක් කල්පනා කර, "ඒක ඇත්තටම පුදුමයක් මේඝ. වෛද්‍යවරුන්ටවත් කරන්න බැරි වුණු දෙයක් මේක..."

"ඒක පුදුමයක් නෙවෙයි මාධව, ඒක විද්‍යාවට එහා ගිය දෙයක්!" මේඝ මාධවට සමීප විය. "අර අද්භූත රතු මැණික් කැට දෙක... ඒ දෙකේ ශක්තිය එකට එකතු වුණු නිසා වෙන්න ඕනේ ඒ දරුණු මන්ත්‍ර තරංගවලින් කවිශ්කගේ මොළයට වෙලා තිබුණු බලපෑම එකපාරටම බිඳිලා ගියේ. ඒ මැණික්වලට පුළුවන් ඒ ශක්තිය නිශේධනය කරන්න."

මාධවගේ මුහුණේ ඇති වූයේ තැතිගැන්මකි. "ඒ කියන්නේ...?"

"ඔව්! ඒ කියන්නේ දැන් කවිශ්කට සම්පූර්ණයෙන්ම සිහිය ඇවිත්. හැබැයි ඒක ඒ මිනීමරුවා දැනගත්තොත් කවිශ්කගේ ජීවිතේ ඉවරයි!" මේඝ දැඩි ස්වරයෙන් පැවසීය. "මාධව, ඔයා වහාම DIG මහත්තයාට කතා කරන්න. කතා කරලා කියන්න කවිශ්කට සිහිය ආවා කියලා කිසිම කෙනෙක්ට දැනගන්න තියන්න එපා කියලා. කවිශ්කගේ ආරක්ෂාව උපරිමයෙන්ම තද කරන්න කියන්න. කාටවත් සැක නොහිතෙන්න, කවිශ්කට තවදුරටත් කිසිම සිහියක් නැති, සුව නොවන මානසික රෝගියෙක් වගේම රඟපාන්න කියන්න!"

මාධව වහාම තම ජංගම දුරකථනය අතට ගත්තේය. "ඔව් මේඝ, ඔයා කියන දේ හරි. මම දැන්ම සර්ට කෝල් එකක් දීලා ඒ රහස්‍ය උපදෙස් ටික දෙන්නම්. කවිශ්කව තවදුරටත් රෝහලේම තියන එකත් අනතුරුදායකයි."

"හරියටම හරි," මේඝ ජනේලයෙන් පිටත අඳුරු වන අහස දෙස බැලීය. "දැන් අපිට තියෙන්නේ සාක්ෂි දෙකයි. එකක් DIG ගේ පුතා... අනික අර මන්දිරය අවට කොහේ හරි සැඟවිලා තියෙන, අර අවාසනාවන්ත යාළුවාගේ කැමරාව. ඒක ඇතුළේ තමා මිනීමරුවාගේ සැබෑ මුහුණ තියෙන්නේ. අපි කොහොම හරි ඒ කැමරාව හොයාගන්න ඕනේ!"

පොඩ්ඩක් ඉන්න මාධව... මේඝ එකපාරටම තමාගේ ගමන නතර කර, නළල රැලි කරගනිමින් දැඩි කල්පනාවකට වැටුණේය.

"ඇයි මේඝ? මොකක්ද ප්‍රශ්නය?" මාධව ඇසුවේ ව්‍යාකූල වෙමිනි.

"ඔයාට මතකද අපි ඒ උමඟ බලද්දී, මන්දිරයෙන් එපිටට යන පැත්තේ එක තැනක් ලොකුවටම ගල් කඩාවැටීලා වහලා තිබුණා? අපිට ඒකෙන් එහාට යන්න බැරි වුණා. මට දැනෙන විදියට ඒ ගල් කඩාගෙන වැටිලා ලොකු කාලයක් නෑ. බොහෝ විට එදා ඔය සිදුවීමෙන් පස්සෙ කළු ලෝගුවා මැණිකේ බලය පාවිච්චි කරලා උමග කඩා වැට්ටුවා වෙන්න පුළුවන්. කිසිම කෙනෙකුට කැමරාවක් හොයා ගන්න බැරි වෙන්න හා සාක්ෂි විනාශ වෙන්න."

මාධවගේ මතකයද ක්ෂණිකව අවදි විය. "ඔව්... ඔව් මට මතකයි! මන්දිරයෙන් පිටතට යන ඒ උමං මාර්ගය සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ මහා කළුගල් කුට්ටිවලින් වැහිලයි තිබුණේ."

"හරියටම හරි!" මේඝ උද්‍යෝගයෙන් මේසයට තට්ටුවක් දැමීය. "කවිශ්කගේ කටඋත්තරේ හැටියට, කළු ලෝගුකාරයා කවිශ්කගේ යාළුවව බලෙන්ම ඇදගෙන ගියේ පිටත තිබුණු ගබඩා කාමරේ පැත්තේ ඉඳන් මන්දිරය ඇතුළට. ඒ කියන්නේ ඒ දෙන්නා පොරබදමින් ආවේ අන්න ඒ කඩාවැටීලා තියෙන කොටස හරහා! යාළුවා ඌට නොදැනෙන්න තමන්ගේ කැමරාව විසි කරන්න ඇත්තේ... අන්න ඒ කඩාවැටුණු ගල් කුට්ටි අතරට! බොහෝ විට යාළුවව මරන්න ඇත්තෙත් එතනදි වෙන්න ඕනෙ."

"දෙවියනේ... ඒ කියන්නේ කවුරු කැමරාව හෙව්වත් ඒක කවදාවත් හම්බවෙන්නේ නැහැ. මොකද ඒක අභිරහස් විදිහට අර කඩාවැටුණු මහා ගල් පියස්ස අස්සේ හැංගිලා තියෙන්නේ!" මාධවද කලබල විය.

"ඔව් මාධව. ඌ හිතන්න ඇත්තෙත් ඔයා දැන් හිතපු විදියට. හැබැයි ඒක තියෙන්නේ ඒ ගල් අස්සේ නම් අපිට පොඩි චාන්ස් එකක් හරි තියෙන්න පුළුවන්." මේඝ තම ජැකට්ටුව දමාගනිමින් පැවසීය.

මාධව වහාම තම ජංගම දුරකථනය ගෙන පොලිස් ප්‍රධානියා ඇමතුවේය. මේඝ පැවසූ සියලුම රහස්‍ය උපදෙස් කවිශ්කට සිහිය ආ බව රහසක්ව තැබීම, ඔහු තවමත් මානසික රෝගියෙකු ලෙස රඟපෑම සහ රෝහල් කාමරයේ ආරක්ෂාව උපරිම කිරීම ඔහු DIG මහතාට පැහැදිලි කළේය. තමන්ගේ පුතාගේ ජීවිතය තවමත් අනතුරේ ඇති බව වටහාගත් ඔහු, කිසිදු නිලධාරියෙකුට නොදැනෙන සේ විශ්වාසවන්තම ආරක්ෂකයින් පිරිසක් සිවිල් ඇඳුමෙන් රෝහලට අනුයුක්ත කිරීමට වහාම පියවර ගත්තේය.

ඇමතුම අවසන් කළ මාධව ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. "හරි මේඝ, කවිශ්ක දැන් ආරක්ෂිතයි. සර් හැමදේම බලාගන්නම් කිව්වා. දැන් අපේ වාරය... අපි දැන්ම යමු ඒ උමඟේ කඩාවැටුණු ගල් අතරේ තියෙන පොඩි සාක්ෂියක් හරි හොයා ගන්න!"

මේඝ සහ මාධව ඉතාමත් රහසිගතව නැවතත් ඒ අඳුරු උමං මාර්ගය තුළට ඇතුළු වූහ. ඔවුන්ගේ අතේ වූ ටෝච් ලයිට් එළියෙන් පෙනුණේ මීදුමෙන් සහ දූවිල්ලෙන් පිරුණු ගුප්ත පරිසරයකි. ඔවුන් කෙළින්ම ගියේ උමඟේ කෙළවර, මන්දිරයෙන් එපිටට විහිදෙන කොටස විශාල කළුගල් කුට්ටි කඩාවැටී අවහිර වී තිබූ ස්ථානයටය.

"මාධව... පරෙස්සමෙන්. අපි හැම බුරුල් ගලක්ම අයින් කරලා බලන්න ඕනේ," මේඝ ටෝච් එළිය ගල් ගොඩ දෙසට යොමු කරමින් පැවසීය.

දෙදෙනාම මහත් වෙහෙසක් ගනිමින්, දහඩිය මුගුරු පෙරමින් මහා කළුගල් කුට්ටි එකින් එක ඉවත් කරන්නට වූහ. පැය භාගයකටත් වඩා අධික වෙහෙසකර සෙවීමකින් පසු, ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ දෙය තවමත් හමු වූයේ නැත. මාධව හතිලමින් මදක් නතර විය.

"මේඝ... අපිට කිසිම ඉඟියක්වත් නෑනේ," මාධව ඇසුවේ කණස්සල්ලෙනි.

"නැහැ මාධව, උත්සාහය අත්හරින්න එපා. කොල්ලා කැමරාව විසි කරලා නම් ඒක මේ අවටම තියෙන්න ඕනේ, අපි තව ටිකක් බලමු," මේඝ පවසමින් තවත් විශාල ගලක් අසල තිබූ කුඩා පස් තට්ටුවක් දෑතින්ම හාරන්නට විය.

එකපාරටම මේඝගේ ඇඟිලි කුමකට හෝ පැටලිණි. ඔහු ටෝච් එළිය ඒ දෙසට හැරෙව්වේය. කළු පැහැති, තද රෙදි පටියක් ගල් දෙකක් අතරින් මතුවී තිබුණි!

"මාධව! මෙන්න... මේක බලන්න!" මේඝ කෑගැසුවේය.

මාධව වහාම එතනට දිව ආවේය. "දෙවියනේ... ඒක කැමරාවක පටියක්!"

ඔවුන් දෙදෙනා තව තවත් මහන්සි වී ඒ අවට තිබූ බරැති ගල් කුට්ටි ඉතාමත් පරිස්සමෙන් ඉවත් කළහ. කැමරාව තිබුණේ මහා ගල් කුට්ටිවලට යට වී තද වෙමිනි. ඒ දෙස බැලූ මේඝට සිදුවූ දේ වහාම වැටහිණි.

"මාධව, කවිශ්කගේ යාළුවා කැමරාව මේ ගල් අස්සට විසි කළාට පස්සේ... අර කළු ලෝගුකාරයා මුදාහැරපු මාරාන්තික අතිධ්වනික කම්පනය නිසා උමඟේ වහලයේ තිබුණු ගල් ආයෙත් සැරයක් කඩන් වැටිලා තියෙනවා. ඒකයි මේක මේ විදිහට ගල්වලට යටවෙලා තියෙන්නේ," මේඝ පැහැදිලි කළේය.

ඔවුන් ඉතාමත් සූක්ෂ්ම ලෙස, කැමරාවට තවත් හානි නොවන සේ ගල් අතරින් එය එළියට ගත්හ. නමුත් එය අතට ගත් සැණින් දෙදෙනාගේම මුහුණු අඳුරු වී ගියේය. කැමරාව තිබුණේ බරපතළ ලෙස හානි වී තැලී පොඩි වී ගොසිනි. එහි පිටුපස තිබූ ඩිජිටල් තිරය සහ බොත්තම් සම්පූර්ණයෙන්ම කුඩු වී තිබූ අතර, ලෙන්ස් එකද බිඳී ගොස් තිබුණි.

"සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවරයි මේඝ..." මාධව කැමරාව දෙස බලා සුසුමක් හෙළුවේය. "මේක හොඳටම ඩැමේජ් වෙලා. මේක ඇතුළේ තියෙන ෆොටෝ එක අපිට බලන්න පුළුවන් වෙයිද? මට නම් විශ්වාසයක් නැහැ."

මේඝ කැමරාව දෙස ඉතාමත් සෝදිසියෙන් බැලුවේය. "කැමරාවේ පිටත කවරයයි, ස්ක්‍රීන් එකයි කුඩු වුණාට මාධව... අපිට වැදගත් වෙන්නේ මේක ඇතුළේ තියෙන මෙමරි කාඩ්  එක. ඒකට හානියක් වෙලා නැත්නම්, අපිට ඒ මිනීමරුවාගේ මූණ බලාගන්න පුළුවන්!"

මේඝ සහ මාධව ඉතාමත් ප්‍රවේශමෙන් ඒ තැලී පොඩි වූ කැමරාවත් රැගෙන නැවතත් මන්දිරයේ සාලයට පැමිණියහ. පිටතින් එන ඕනෑම අනතුරකට මුහුණ දිය හැකි පරිදි දොර ජනේල සියල්ල තදින් වසා දැමූ ඔවුන්, සාලයේ තිබූ ලොකු මේසය මත කැමරාව තැබූහ.

"මෙමරි කාඩ් එක නිකම්ම ගලවලා ලැප් එකට දාන්න හදන්න එපා මාධව," මේඝ වහාම මාධවව වැළැක්වීය. "කැමරාව මහා ගල් කුට්ටිවලට තෙරපිලා තියෙන්නේ. අභ්‍යන්තර පරිපථ සහ මෙමරි කාඩ් එක තියෙන කොටස ඇද වෙලා, එකට ඇලිලා තියෙන්න පුළුවන්. වැරදි විදිහට ගලවන්න ගියොත් කාඩ් එක සීරෙන්න හෝ කැඩෙන්න පුළුවන්. එහෙම වුණොත් හැමදේම ඉවරයි."

මාධව නළල රැලි කරගනිමින් කැමරාව දෙස බැලුවේය. "ඔව්... ඔයා කියන කතාව හරි මේඝ. මේක සාමාන්‍ය විදිහට ගලවන්න බෑ. මට මේකට විශේෂ ක්‍රමයක් පාවිච්චි කරන්න වෙනවා."

තාක්ෂණික කටයුතුවලට දක්ෂයෙකු වූ මාධව වහාම තම මෙවලම් බෑගය දිග හැරියේය. ඉන්පසු ඉතාමත් සූක්ෂ්ම ලෙස, කුඩා ඉස්කුරුප්පු නියන්, වයර් කටර් සහ පරිපථ පෑස්සුම් උපකරණ  භාවිත කරමින් ඔහු වැඩේට බැස්සේය.

කාලය ඉතාමත් සෙමින් ගෙවී යන්නට විය. මුළු දවසක්ම... එනම් පැය විසිහතරකට ආසන්න කාලයක් මාධව ඒ මේසය මතට වී, නිදි වර්ජිතව, මහා සටනක නිරත විය. කැමරාවේ හානි වූ කොටස්වලින් මෙමරි කාඩ්පතට හානියක් නොවන සේ එහි ප්‍රධාන මවුපුවරුවෙන් දත්ත ලබාගත හැකි රහස් මාර්ගයක් සකස් කිරීමට ඔහුට සිදු විය. ඉතාමත් සියුම් වයර් කැබලි කිහිපයක් එකිනෙකට පාස්සමින්, කැමරාවේ දත්ත ගබඩාව කෙළින්ම පරිගණකයට සම්බන්ධ කළ හැකි වන පරිදි වෙනමම ක්‍රමයකට මාධව එය යන්තම් 'අටවා' ගත්තේය.

පසුදා සවස් යාමය ළඟා වෙද්දී, මාධව තමන්ගේ පෑස්සුම් උපකරණ පැත්තකින් තබා දිගු හුස්මක් හෙළුවේය. ඔහුගේ මුහුණ පුරා දහඩිය බිඳු වැගිරී තිබුණද, දෑස්වල තිබුණේ ජයග්‍රාහී බැල්මකි.

"මේඝ... යන්තම් වැඩේ ගොඩදාගත්තා!" මාධව බිඳුණු හඬින් පැවසීය. "කැමරාව සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කරන්න බැහැ. හැබැයි මේකේ දත්ත පද්ධතිය කෙළින්ම ලැප් එකට රීඩ්  කරන්න පුළුවන් මට්ටමට මම වයර් ටික සම්බන්ධ කරලා තියෙන්නේ."

මේඝ වහාම මාධව අසලින් වාඩි විය. "නියමයි මාධව! දැන් ලැප් එකට කනෙක්ට් කරලා බලමු."

මාධව වෙව්ලන දෑතින් යුතුව, තමන් සකස් කරගත් විශේෂ USB වයරය ලැප්ටොප් පරිගණකයට සම්බන්ධ කළේය. පරිගණක තිරය මත කුඩා ආලෝකයක් දැල්වුණු අතර, 'New Device Connected' යන පණිවිඩය දිස් විය. දත්ත ගොනු එකින් එක පරිගණකය තුළ දිග හැරෙන්නට පටන් ගත්තේය.

දෙදෙනාගේම හෘද ස්පන්දනය වේගවත් විය. එදා රාත්‍රියේ ඒ අවාසනාවන්ත මිතුරා මිය යන්නට පෙර තම ජීවිතය පරදුවට තබා ගත් ඒ අවසාන, අතිශය රහස්‍ය ඡායාරූපය... එනම් කළු ලෝගුව ඇතුළේ සැඟවී සිටින ඒ ප්‍රභූ මිනීමරුවාගේ සැබෑ මුහුණ දැක ගැනීමට තව ඇත්තේ තත්පර කිහිපයක් පමණි!

මාධව ලැප්ටොප් පරිගණකයේ මවුස් එක ක්‍රියාත්මක කරමින්, කැමරාවෙන් ලබාගත් ඡායාරූප ඇතුළත් ප්‍රධාන ෆෝල්ඩරය විවෘත කළේය. තිරය මත දර්ශන සිය ගණනක් එකවර දිග හැරෙන්නට විය.

ඔවුන් බලාපොරොත්තු වූ පරිදිම, එහි මුලින්ම තිබුණේ ඒ අහිංසක තරුණයන් දෙදෙනා එදා මන්දිරය අවට වනාන්තරයේදී මහන්සි වී ලබාගත් වනජීවී ඡායාරූපය. කැලෑවේ සැරිසරන විවිධ පක්ෂීන්ගේ, කුඩා සතුන්ගේ සහ නිශාචර සත්වයන්ගේ ඉතාමත් පැහැදිලි ඡායාරූප සිය ගණනක් එහි පෙළගැසී තිබුණි. සොබාදහමේ සුන්දරත්වය කියාපාන ඒ පින්තූර දෙස බලද්දී, ඒවා ගත් තරුණයා දැන් මෙලොව ජීවතුන් අතර නැතැයි සිතීමත් මහා සංවේගයක් ගෙන දෙන කරුණක් විය.

"උන් සත්තු ගැන ලොකු පර්යේෂණයක් කරලා තියෙනවා මාධව... බලන්න මේ පින්තූරවල තියෙන පිළිවෙළ," මේඝ සෙමින් පැවසුවේ තිරය දෙස දෑස් යොමු කරගෙනමය.

මාධව පින්තූර එකින් එක වේගයෙන් පහළට 'ස්ක්‍රෝල්'  කරන්නට විය. සතුන්ගේ ඡායාරූප කෙමෙන් කෙමෙන් අවසන් වී, එදා රාත්‍රියේ ඔවුන් ලබාගත් අවසාන ඡායාරූප පෙළ වෙත පරිගණක තිරය ළඟා විය. එකපාරටම සත්ව ඡායාරූප නතර විය. මීළඟට දිස් වූයේ රාත්‍රී කාලයේ ෆ්ලෑෂ් එළිය භාවිත කර ලබාගත්, මඳක් සෙලවුණු ස්වභාවයක් ඇති පින්තූර කිහිපයකි.

"ඔන්න මාධව... ඒවට ආවා. පරෙස්සමෙන් බලන්න," මේඝ ඉදිරියට නැඹුරු විය.

එහි තිබූ අවසාන පින්තූරය මත මාධව 'ඩබල් ක්ලික්' කළේය. මුළු පරිගණක තිරය පුරාම ඒ ඡායාරූපය විශාල වී දිස් විය.

******

"මෙහි ඇති සියලු කෘති වල සම්පූර්ණ කතෘ අයිතිය ප්‍රභා චතූ ජයසිංහ සතු වේ. කතෘගේ පූර්ව ලිඛිත අවසරයකින් තොරව මෙම නිර්මාණ වල කිසිදු කොටසක් උපුටා ගැනීම, නැවත පළ කිරීම, විද්‍යුත් මාධ්‍ය මගින් බෙදා හැරීම හෝ වෙනත් ඕනෑම ආකාරයකින් වාණිජමය හෝ පෞද්ගලික ප්‍රයෝජනය සඳහා භාවිත කිරීම සපුරා තහනම් වේ. මෙය බුද්ධිමය දේපළ පනත යටතේ නීතිමය වරදකි."       

Next Episode